انسان‏، از نخستین ادوار زندگی اجتماعی، متوجه بازگشت و تكرار

برخی از رویدادهای طبیعی، یعنی تكرار فصول شد.

نیاز به محاسبه در دوران كشاورزی، یعنی نیاز به دانستن

زمان كاشت و برداشت، فصل بندی ها و تقویم دهقانی و

زراعی را به وجود آورد. نخستین محاسبه فصل ها، بی گمان

در همه جوامع با گردش ماه كه تغییر آن آسانتر دیده می شد

 صورت گرفت. و بالاخره در نتیجه نارسایی ها و ناهماهنگی هایی كه

 تقویم قمری، با تقویم دهقانی داشت، محاسبه و تنظیم تقویم

بر اساس گردش خورشید صورت پذیرفت. سال در نزد ایرانیان

 از زمانی نسبتا كهن به چهار فصل سه ماهه تقسیم شده و

 همان طور كه ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده است ؛

آغاز سال ایرانی از زمان خلقت انسان ( یعنی ابتدای هزاره هفتم از تاریخ

عالم) روز هرمز از ماه فروردین بود، وقتی كه آفتاب در نصف النهار،

 در نقطه اعتدال ربیعی، و طالع سرطان بود.

 پیدایش جشن نوروز 

جشن نوروز را به نخستین پادشاهان نسبت می دهند.

شاعران و نویسندگان قرن چهارم و پنجم هجری چون فردوسی،

عنصری، بیرونی، طبری و بسیاری دیگر كه منبع تاریخی و اسطوره ای

 آنان بی گمان ادبیات پیش از اسلام بوده ، نوروز را از زمان پادشاهی

جمشید می دانند.

در خور یادآوری است كه جشن نوروز پیش از جمشید نیز

 برگزار می شده و ابوریحان نیز با آن كه جشن را به جمشید

منسوب می كند یادآور می شود كه : «آن روز كه روز تازه ای بود،

 جمشید عید گرفت؛ اگر چه پیش از آن هم نوروز بزرگ و معظم بود».

جشن نوروز

جشن نوروز دست كم یك یا دو هفته ادامه دارد. ابوریحان بیرونی

 مدت برگزاری جشن نوروز را پس از جمشید یك ماه می نویسد:

 « چون جم درگذشت پادشاهان همه روزهای این ماه را عید گرفتند.

 عیدها را شش بخش نمودند: 5 روز نخست را به پادشاهان

 اختصاص دادند، 5 روز دوم را به اشراف، 5 روز سوم را به خادمان و

 كاركنان پادشاهی، 5 روز چهارم را به ندیمان و درباریان،

 5 روز پنجم را به توده مردم و پنجه ششم را به برزگران.

 ولی برگزاری مراسم نوروزی امروز، دست كم از پنجه و «چهارشنبه آخر

سال» آغاز می شود و در «سیزده بدر» پایان می پذیرد. ازآداب و

رسوم كهن پیش از نوروز باید از پنجه، چهارشنبه سوری و

 خانه تكانی یاد كرد.

پنجه (خمسه مسترقه)

بنابر سالنمای كهن ایران هر یك از 12 ماه سال 30 روز است و پنج روز

باقیمانده سال را پنجه، پنجك، یا خمسه مسترقه، گویند.

 این پنج روز را خمسه مسترقه نامند از آن جهت كه در هیچ یك از

 ماه ها حساب نمی شود. مراسم پنجه تا سال 1304، كه

تقویم رسمی شش ماه اول سال را سی و یك روز قرارداد،

 برگزار می شد.

میر نوروزی

از جمله آیین های این جشن 5 روزه، كه در شمار روزهای سال و ماه

 و كار نبود، برای شوخی و سرگرمی حاكم و امیری انتخاب می كردند

 كه رفتار و دستورهایش خنده آور بود و در پایان جشن از ترس

آزار مردمان فرار می كرد. ابوریحان از مردی بی ریش یاد می كند كه

 با جامه و آرایشی شگفت انگیز و خنده آور در نخستین روز بهار

 مردم را سرگرم می كرد و چیزی می گرفت.

و هم اوست كه حافظ به عنوان « میرنوروزی»

دوران حكومتش را « بیش از 5 روز» نمی داند.

از برگزاری رسم میر نوروزی، تا لااقل 70 سال پیش آگاهی داریم.

بی گمان كسانی را كه در روزهای نخست فروردین، با لباس های قرمز رنگ

 و صورت سیاه شده در كوچه و گذر وخیابان می بینیم كه با دایره زدن و

خواندن و رقصیدن مردم را سرگرم می كنند و پولی می گیرند بازمانده

شوخی ها و سرگرمی های انتخاب «میر نوروزی» و «حاكم پنج روزه »

است كه تنها در روزهای جشن نوروزی دیده می شوند و آنان در شعرهای

خود می گویند: «حاجی فیروزه، عید نوروزه، سالی چند روزه».

                                                                  منبع : مجله موفقیت