نهم ربیع الاول، نه تنها نخستین روز امامت امام عصر علیه السلام است، بلكه آغاز دوره ای حیاتی و مهم در تاریخ شیعه نیز به شمار می آید. در سال روز نهم ربیع الاول كه یادمان آغاز امامت ولی عصر علیه السلام است، به رخ دادهایی كه پس از شهادت امام حسن عسكری علیه السلام در سامرا روی داد ، به اختصار اشاره می كنم.روز جمعه، هشتم ربیع الاول سال 260 هـ.ق، امام حسن عسكری علیه السلام پس از این كه نماز صبح را خواندند، بر اثر زهری كه هشت روز قبل معتمد به ایشان خورانده بود، به شهادت رسید.

 این حادثه در شرایطی روی داد كه امام یازدهم افزون بر این كه مانند پدران خود زمینه را برای غیبت آماده كرده بود، شب پیش از شهادت شان، دور از چشم مأموران خلیفه، نامه های بسیاری به شهرهای شیعه نشین فرستادند.

 خبر شهادت امام در سراسر شهر سامرا پیچید و مردم به احترام او عزاداری كردند. به گفته مورخان، در روز شهادت امام، سامرا به صحرای قیامت تبدیل شده بود.عثمان بن سعید عمری، به نمایندگی از حجت بن الحسن علیه السلام متصدی غسل و كفن و دفن حضرت شد و بر اساس گفته شیخ صدوق، خود امام زمان علیه السلام  درسن پنج سالگی، با كنار زدن عمویش جعفر كه قصد نمازگزاردن داشت، بر بدن پدر بزرگوارش نماز خواند.حكومت عباسی از مدت ها پیش بر اساس سخن رسول الله صلی الله علیه و آله وامامان معصوم علیهم السلام مبنی بر این كه مهدی فرزند امام حسن عسکری علیه السلام است، امام یازدهم را زیر نظر داشت و مراقب بود تا فرزندی از ایشان نماند، ولی امام یازدهم با پنهان نگه داشتن خبر ولادت فرزندش این نقشه را باطل كرده بود. پس از شهادت امام كم كم خبر فرزندی به نام مهدی علیه السلام پخش شد و تلاش چند باره خلیفه عباسی برای یافتن امام مهدی علیه السلام به نتیجه نرسید.

عثمان بن سعید، نائب اول امام بود و با آغاز غیبت ولی عصر علیه السلام توقیعات ضرت را به شیعیان می رساند. از همین زمان بود كه شیعیان برای نخستین بار طعم غیبت را چشیدند. آغاز غیبت صغرا مصادف با آغاز امامت حضرت مهدی علیه السلام بود تا مردم آرام آرام با مفهوم تلخ و دردناك غیبت آشنا شده، بتوانند تا آن زمان كه به اشتباه خود پی می‌برند و به وظایف خود در برابر امامان آگاه می‌شوند، همچنان دیندار بمانند. در دوران غیبت صغرا چهار نایب خاص، امر وساطت میان امام علیه السلام و شیعیان را به عهده داشته و چنان‌كه خواهیم دید، همه آنها معروف و سرشناس وده‌اند. آنان احكام دین را از وجود اقدس امام زمان علیه السلام گرفته و در اختیار شیعیان می‌گذاشتند. سؤالات [كتبی و شفاهی] ایشان را به حضور امام زمان علیه السلام برده و سپس پاسخ را به شیعیان می‌رسانیدند و همچنین، وجوه شرعی شیعیان را با وكالتی، كه از امام داشتند، می‌گرفتند [و به حضرت تحویل می‌دادند یا با اجازة ایشان مصرف می‌كردند] آنان جمعی بودند كه امام حسن عسكری علیه السلام در زمان حیات خود عدالتشان را تأیید فرمود و همه را به عنوان امین امام زمان علیه السلام معرفی كرد و بعد از خود، ناظر املاك و متصدی كارهای خویش گردانید، و آنها را با نام و نسب به مردم معرفی نمود.

نهم ربیع الاول، سالرزو امامت امام زمان،

برشیعیان ومنتظرات حضرت مبارک باد

بر چهار گوشه ي قلبم سياهي زده ام.
آخر به جاي يک غم، يک دنيا غم در دلم خانه کرده.
قصه اين است... بشنو:
خوب که گوش کني
ملائکه مرثيه سرايي مي کنند.
گاهي براي تازه واردها از دو سفر کرده می گویند...
صدایي مي آيد « من در اسم گذاشتن بر اين طفل

بر شما مقدم نمي شوم رسول الله!»
و نام مي گذارد خدا بر او « حسن»!
و قصه به اينجا ختم مي شود که

مرد پير مهربان گفت: اين حسن را مي بيني؟ گريه اش دلم را مي لرزاند...
و قصه تمام مي شود...
هنوز اما،
در کوچه هاي خلوت مدينه،
صداي دويدن حسن مي آيد...
هنوز،در مدينه
ستون حنانه(1 )ناله مي کند
هنوز،در مدينه
صداي شکستن بغض حسن بلندتر از صداي سيلي به گوش مي رسد...
هنوز،در مدينه
خورشيد در انتظار نماز صبح پيامبر است
هنوز،در مدينه
صداي ريختن جگر بر طشت مي آيد...
هنوز،در مدينه
کسي نجوا مي کند « حسنم گريه ي تو برايم سخت تر است»
هنوز،در مدينه
کسي صدا ميزند « اگر شفاعت مي خواهي بگو محمد (ص) رسول الله!»
اما...
ديگر براي ديدن زيبارويي مثل حسن (ع) کوچه راه بندان نمي شود...
ديگر هيچ کس با صوت رساي پيامبر (ص) خدا ترس نمي شود...
ديگر کسي راهبرش را به سيم و زر نمي فروشد...
ديگر کسي سنگ نمي زند بر پيشاني فرستاده ي خدا...
علي (ع) مثل هميشه تنها بر پيکر پاک آسماني پيامبر نماز خواند...
حسين(ع) اشک مي ريخت بر پيکر تير باران برادر...
و قصه تمام مي شود...

(1) ستون حنانه ستوني است که به جاي درختي ساخته اند که پيامبر موقع خطبه خواندن ابتدا بر آن تکيه ميزدند. وقتي منبري براي پيامبر ساختند از آن درخت صداي ناله اي بلند شد و پيامبر درخت را در بر گرفت تا آرام شد.

دوستان عزیز، ببخشیدکه دیر نوشتم؛ اما از ائمه سخن گفتن همیشه تازگی داره،مگه نه؟