هوالمحبوب

هنوز هم وقتي قلب شيشه اي احسا سم را ،

 با سنگ نا مهربانيها مي شکنند ؛

شمع آرزو هايم را با جرقه اشک روشن مي کنم

و در اقيانوس ژرف خيال، سوار بر زورق انديشه ،

 تا فراسوي دشت آرزوها سفر مي کنم .

راستي چه خوب بود اگر من هم

بالهائي به سپيدي نور و به لطا فت پر پروانه داشتم؛

 در اين صورت تا آبي آسمان عشق ،

تا سرزمين کبو تران عاشق ،

آنجا که کينه و ريا جواز ورود ندارد، پر مي زدم

آنجا که پلاک خانه دلها عشق است...