محرم ازراه ميرسد و هر سال براي ما جلوه اي تازه دارد

اشکها جاري است،ضجه ها پرده گوشها را مي نوازد

وهمه سياه پوش ومحزون گشته اند.

پرچم سياه بر درخانه ها وحسينيه ها و مساجد

 بر افراشته شده اند!چرا؟

پاسي از شب را درتکايا بسر ميبريم،وعاظ و خطبا

وسخنوران از مردي که مروت و آزادگي او نه زبانزد مسلمانان

بلکه عامه مردم است سخن ميگويند.

همه ي آزاد مردان جهان او را مي ستايند

و همه شيفته گان عالم در عظمت او متحيرند.

راستي خدايش چقدر عزيزش ميدارد؟ دوست داشتن او را،

 محبت به او را،گريه کردن به او را،الگو قرار دادن او را در زندگي.

او کيست؟ چگونه زيست؟چگونه  سخن گفت؟

چگونه جان را در راه معشوق نثار کرد؟

او فقط رضاي خدا راجست و جان خويش و اهل بيت خويش

و اصحاب خويش را با خداوند معامله نمود.

تحمل تشنگي  ورنجهاي عاشورا واسارت اهل بيت او

براي رضاي رب العالمين بود تا مکتب و دينش زنده بماند،

 تا جامعه گرفتار در ظلم آزاد گردد.

او خواست مسلماناني که پيامبر و علي وفاطمه را

 فراموش کرده بودند،دوباره برگرداند،او ميخواست مردم اسير

و برده دنيا وخواهشهاي نفساني خويش نشوند،

او ياد وخاطره معاد را زنده گردانيد ،او ميخواست مکتب توحيدي

لا الله الا الله باقي بماند،او ميخواست بيت المال مسلمانان که در

دست جنايتکاران افتاده بود وهمه حيف وميل  ميشد به مسلمين

بازگرداند،او ميخواست دوباره قرآن همراه با فهم حقايق تلاوت گردد.

او ميخواست به انسانهاي جهان بفهماند که دين دار واقعي باشند

 وزير بار ظلم ستمگران زندگي نکنند وتنها بندگي خداوند را

شايسته خويش بدانند و به پاداشي که خداوند براي جد بزرگوارش

 در نظر گرفت توجه داشته باشندوآن اينکه خداوند فرمود:

به حقيقت دوستي اهل بيت(ع) را برامتش فرض و واجب گردانيد.

حسين(ع) همان انساني است که ييامبر در باره او فرمود:

حسين سيد جوانان اهل بهشت و کشتي نجات امت است.

و محبت حسين(ع) ما را برآن داشت که درعزايش

جامه سياه بپوشيم و با قلبي محزون بر سر وسينه بزنيم .

براي همين محرم را آرزو مي کرديم وخدا را شاکريم که زنده ايم

و تاسوعا و عاشوراي ديگري رادرک ميکنيم،

آنقدر اشک ميريزيم که اگر مقدور باشد، بجاي اشک

خون بگرييم!تا دوستيمان وشيعه بودنمان را ابراز کنيم،

 تا شايد قابليت پيدا کنيم که باسيره وخلق وخوي او زندگيمان را

رنگ الهي ببخشيم باشد که چگونه زيستن و چگونه مردن را

 از او بياموزيم.

درس آزادي بدنيا داد رفتار حسين

بذر همت در جهان افشاند افکار حسين

جان خود را در ره صدق وصفا ازدست داد

زين سبب تا حشر باشد گرم بازار حسين

با قيام خويش براهل جهان معلوم کرد

تابع اهل ستم گشتن بود عار حسين

زندگي ييکار باشد درره انديشه ها

باشد اين گفتار شيرين وگهر بار حسين

مرگ با عزت زعيش در مذلت بهتر است

نغمه اي  مي باشد از لعل گهر بار حسين