هلال نقره ای ماه، آسمان رمضان را روشنایی بخشیده است

 و منِ خاکی در این ثانیه های آخر به یک ماه مهمانی می اندیشم،

 به یک ماه خاطره ی آسمانی، به یک ماه «ربَّنا لا تزغ قلوبَنا»ی دستانم،

به یک ماه طعم دعای سحر و به یک ماه تشنگی!.

خدایا ، مهربانا ، پروردگارا ، دوستا و آفریدگارا!

 نیک می دانستی که از خاک بودنم مرا از پرواز باز خواهد داشت

و از آنجا که دوستم داشتی ، رهایم نکردی.

بهار رمضان را در چرخش ایام بر سر راهم قرار دادی ،

 تا سر و تن ، دل و جان ، و خویشتن خویش را

در بارش باران های رحمت تو ، باران های رحمت رمضانی ات ،

 از هرچه آلودگی و سنگینی و گردوغبار ، بشویم و پاک کنم.

تو مرا به مهمانی ات فراخواندی ، تا در برابر نگاهت ،

 در حضور باشکوه و مهربانت ، در بارگاه معنوی ضیافت نورانی ات ،

 دوباره به یاد فطرتم ، خود خود خودم بیفتم ، از وابستگی ها ،

دلبستگی ها ، شبکه رکودآور روزمرگی ها ، بگذرم

 و روح تنها و دل مظلومم را ، در آن اعماق در آن انتها بیایم

 و در آن سویدای دلم ، با فطرت نخستینم ،

 با آینه ای که در برابر خوبی ها و پاکی ها و خودت داشتم ،

به نماز فطر تو بیایم.

خداحافظ ای ماه زلال بارانی ، ای ماه نسیم های بهشتی ،

خداحافظ ای ماه کوزه های کوثری ، ای ماه زمزمه های حیدری ،

خداحافظ ای ماه طلوع ، اشراق ، نور و رهایی !

 تو امروز می روی اما بدان دل به فطرت رسیده من ،

 تا حضور دوباره تو اشتیاق سبزش را

به ذکر و تسبیح به شکوفه خواهد نشاند.

خدایِ آسمانیِ دل خاکی ام، تو را قسم می دهم به این لبان تشنه،

ما را با نگاه مهدی ات سیراب گردان و این شب عید را،

 آخرین شب عید بی مهدی قرار ده.

پرورد گارا ، پس از یک ماه روزه داری و لب تشنگی

 اکنون با باران رحمتت روزه داریمان را قبول کن.  

                            و این عید را برما مبارک

                  و حاجاتمان را روا ساز .