به عالم قدر هر دلداده را، دلدار میداند

چنانکه سوز دل را، چشم گوهر بار میداند

ظهور لیله القدر از دیار خفتگان دور است

که قدر نور را انسان، به شام تار میداند

حریم حرمت وحی و هجوم آتش افروزان

چه گویم من که تنها، محرم اسرا میداند

سینه یِ سرخ فدک  لبریز از خون دل فاطمه(س) است.

 فاطمه خورشیدی است که گوئی نقاب به رخ کشیده وجهانی را

از نور خود محروم ساخته است .

ماه را مینگرم که آئینه ی خورشید است و لکه های روی آن حاکی

از درد عمیقی است.

 عجبا که ستارگان همه در کهکهشان ها به صف ایستاده اند؛

تا به تماشای جمال او بنشینند وگرد حریم حرم او طواف کنند.

فریاد بی پایان زمین ازحنجره ی بقیع فوران کرده

و آوار کوچه بنی هاشم، سربه دیوار آن گذارده

و بغض نهفته در گلوی او را میتوان از آستان باب جبرئیل

مشاهده نمود.

اضطرار لبانم را نظاره کن که عنان از کفم ربوده

ودیوانه وار مرا به آستان او می کشاند

تا مگر با بوسه بر آن تربت پاک آرام گیرد.

زخم کهنه ی بقیع! حکایت از اندوهی دراز دارد

 وخاطره گوشی نشینی فاتح خیبر ، علی مرتضی! را  احیا میکند.

چشمان بی رمق را بنگر، وانبوه حسرت حرفهای ناگفته ی

کریم اهل بیت مدینه یاد آورکه چگونه و با چه حال

 قدم در کوچه میگذاشت و چگونه درب خانه را مشاهده می نمود .

چه شد که ریحانه ی مصطفی باید ماهها با گریه صبح و شام خود را

 بگذراند و تنها در چند ماه به بُکائین عالم بپیوندد.

سوالاتی انبوه که در تمام چهارده قرن کنج ذهن بشریت مانده

و غباری سنگین  بروی آن نشسته و در انتظار لحظه ایست که

یوسف زهرا (عج) ، ظهور نماید و پرده از حقیقت فاطمی بر دارد

وفاطمیه ای بی مثال، برپا کند.

به امید آن روز و در آرزوی آن زمان

اللهم عجل لولیک الفرج