هوالمحبوب 

قطره‌، دلش‌ دريا مي‌خواست.

 خيلي‌ وقت‌ بود كه‌ به‌ خدا گفته‌ بود.

هر بار خدا مي‌گفت: از قطره‌ تا دريا راهي‌ست‌؛ طولاني.

 راهي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري.

هر قطره‌ را لياقت‌ دريا نيست.

قطره،‌ عبور كرد و گذشت.

قطره، چشمه ها را‌ پشت‌ سر گذاشت.

قطره،‌ ايستاد و منجمد شد.

 قطره،‌ روان‌ شد و راه‌ افتاد.

 قطره،‌ فنا شد و به‌ آسمان‌ رفت.

و هر بار چيزي‌ از رنج‌ و عشق‌ و صبوري‌ آموخت.

تا روزي‌ كه‌ خدا گفت: امروز روز توست. روز دريا شدن.

خدا قطره‌ را به‌ دريا رساند.

 قطره،‌ طعم‌ دريا را چشيد. طعم‌ دريا شدن‌ را.

 اما، قطره ...

خدا گفت: هست.

قطره‌ گفت: پس‌ من‌ آن‌ را مي‌خواهم.

بزرگترين‌ را. بي‌نهايت‌ را.

خدا قطره‌ را برداشت‌ و در قلب‌ آدم‌ گذاشت

‌ و گفت: اينجا بي‌نهايت‌ است.

آدم‌ عاشق‌ بود.

 دنبال‌ كلمه‌اي‌ مي‌گشت‌ تا عشق‌ را توي‌ آن‌ بريزد.

 اما هيچ‌ كلمه‌اي‌ توان‌ سنگيني‌ عشق‌ را نداشت.

آدم‌ همه‌ عشقش‌ را توي‌ يك‌ قطره‌ ريخت.

 قطره‌ از قلب‌ عاشق‌ عبور كرد.

 و وقتي‌ كه‌ قطره‌ از چشم‌ عاشق‌ چكيد،

 خدا گفت: حالا تو بي‌نهايتي،

زیرا، عكس‌ من‌ در اشك‌ عاشق‌ است  

                                  

خداي يکتا قطره ي سوزان و درخشان ترازستاره را،

 در دل به امانت نهاد تا درموقع شادي و غم،

از آسمان دل بصورت باراني شفاف،

ولي پرحرارت و سوزان،

برگونه ها بچکد و اندکي از آلام دروني را با خود،

 بدانجايی برد؛ که اسرار و مکنونات بشر،

به امانت نهاده شده است.

اين قطرات نگهبان اسرار و مکنونات دل هستند؛

و در دل شفاف و لرزان آنها

 حکايتها و شکايتها بيشمار خفته است.