تا كي درانتظار …؟!

 تا كي درانتظار باران، باراني طراوت بخش …؟!

تا كي پنجره ها بسته بماندوبازهم هواي تكراري وتكراري …؟!

تا كي قناري هاي يكرنگي در قفس خودخواهی زنداني باشند و پروازدر زير باران را آرزو كنند...؟!

 تا كي گلدان ترك خورده شمعداني ها، درگوشه اتاق انتظارباقي بمانند...؟!

 تا كي مي توان بوي نم گرفته نا اميدي را احساس كرد...؟!

تا كي مي توان ازسرماي تنهايي ها به خودلرزيد...؟!

بايد شيشه هاي غبارگرفته ازنم رابادستمال سفيدآرزوپاك كرد وكنار پنجره نشست؛ تا اشعه هاي خورشيد مژگان نمناك تورا نوازش دهند.

بايد قناري هاي يكرنگي را، ازقفس دلتنگي آزاد كرد و به آنها فرصت داد تا درميان چك چك باران، غبارخستگي را از روي پروبالشان بشويندو در طلوعي دوباره،به سوي ديارعاطفه پرواز كنند. 

نمي توان منتظرماند تادست آشنايي زنگ خانه رابه صدا درآورد!، بايدازخانه بيرون زد و درزيرباران، خود را طراوت بخشيد. 

  ديگر نبايددر انتظار نشست، تا انتظار به سرآید!! 

                         باید آنرا خاتمه داد...

    زیـرا ؛ ..... 

واینک گوش جان می سپاریم به نوای عاشقانه اش :

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه
رفتم به در صومعه عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم ..من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آئین تو جوید
تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه
بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

  سالروز بزرگداشت شیخ بهائی، بزرگ مرد عرصه تاریخ، هنر، معماری، و  شاعری فرهیخته، بر همگان، مخصوصا مردم فهیم اصفهان تهنیت باد.